Anouchka Oler

Anxiety #2

Moje pragnienie by przyjechać do Łodzi ma swoje źródło w chęci rozwinięcia i kontynuacji pracy poświęconej zagadnieniu odczuwania niepokoju. Niedawno zaczęłam badania na tym polu poprzez produkcję nowego performance’u  zatytułowanego "Anxiety #1", który miał swoją premierę z początkiem czerwca podczas Dnia Performance’u - wydarzenia uświetniającego 40-lecie Centrum Pompidou we Francji.

O performancu:

W mojej praktyce pisanie, rzeźba, performance i wideo łączą się tworząc opowieść o spotkaniu pomiędzy ludźmi na tle intensywnie działającej scenografii, utworzonej z obiektów wyrażających uczucia, zły humor i brak satysfakcji z roli którą pełnią i do której zostały stworzone. W mojej narracji obiekty (które personifikuję) i persony dramatu odmawiają współpracy, tworząc sytuację, która zmusza widzów do rozważenia konsekwencji tej współpracy braku. Dla Dnia Performance’u kazałam trzem ożywionym rzeźbom prowadzić porywczy dialog, by poznały w jaki sposób zostały wyprodukowane, czym/kim zostały stworzone. Zadając te nonszalanckie pytania, moje narracje podnoszą problem cyrkulacji władzy, za ich pomocą próbuję dociec jaką przestrzeń ta cyrkulacja konstruuje i jakie ta sytuacja tworzy implikacje w odniesieniu do problemu budowania własnej osobowości.

Moja praktyka opiera się na założeniu że żadna praca nie jest zupełnie nowa, a raczej że jest ona kontynuacją wcześniejszych. Na przykład teraz, po skończeniu pracy nad wideo którego tytuł to " The Initiative of the Mouths", jestem zainteresowana związkami między psychoanalitycznym a socjalnym polem odczuwania lęków. W moim filmie centralna postać przypomina sobie swoje życiowe doświadczenia. Zmienia paranoję, depresję, amatorstwo, hiper-aktywność i życie singielki w strategiczną postawę mającą na celu dotknięcie i zatrucie jej otoczenia. Pisanie scenariusza jest pretekstem i przestrzenią do przeplatania mojego osobistego, intuicyjnego podejścia z wiedzą uzyskaną z książek czy zainteresowań. W pisaniu tego wyjątkowego tekstu posiłkowałam się wyśmienitymi tekstami Ewy Kosofsky Sedgwick a także esejem Deleuze i Guattaiego - Kafka : Towards a Minor Literature, esejem który bada indywidualność Kafki a także problem zagubienia się w swoim własnym języku.

Mój pomysł polega na zmianie niepokoju w akt performatywny i wmówienie innym jednostkom że chciałabym badać ich niepokój. Moje początkowe podejście jest jakby kompletnie trywialne i egocentryczne ponieważ powodem dla którego chciałabym badać lęk jest fakt że jest on we mnie głęboko wpisany. Do tego stopnia że jestem uosobieniem lęku zawsze gdy cokolwiek robię. Ten problem dotyczy każdego z nas, jedynie w różnym stopniu. Lęk towarzyszy każdemu z nas i prowokuje do odczuwania empatii w stosunku do innych - do czego jeszcze jest on zdolny? Jednym z jego źródeł powinna być również nasza współczesność - niespokojny klimat polityczny, fakt że jesteśmy świadkami wskrzeszenia protekcjonizmu, populizmu i nacjonalizmu. Moje zaangażowanie w sztukę jest drogą do kwestionowania i prowokowania lepszego zrozumienia świata w którym żyjemy. Świata rozumianego lokalnie, jako środowisko które współtworzymy.

Jestem w trakcie pogłębiania swojej wiedzy na temat istoty psychoanalizy czytając Jacques Lacan's 'L'Angoisse' (lęk) seminarium z lat 1962-1963 ponieważ chciałabym je właściwie zrozumieć by je później zniekształcić i wypaczyć. Mój pomysł na wystawę w Pracowni Portretu, dla zrealizowania którego przyjadę do Łodzi, to stworzenie instalacji site specific która jednocześnie będzie krokiem naprzód w moich badaniach ale również będzie współgrała z klimatem tego miasta. Planuję nakręcenie filmu w duchu cinéma-vérité mieszając wywiady uliczne z fikcją w połączeniu z instalacją która fikcję tę przeniesie do realnej przestrzeni. Ostatnio byłam bardzo zdenerwowana i mam nadzieję że konieczność działania i tworzenia będzie dla mnie cennym doświadczeniem.

Anouchka Oler

 

tłumaczyli: Jacek Kołodrubiec, Maciej A. Łuczak

My desire coming to Łódź is to expand and continue my new body of works that gravitates around the question of anxiety. I have just started researching around what interests me in this field through the production of a new performance Anxiety Part 1 that will be premiered beginning of June during Performance Day #2, an event celebrating the 40th anniversary of the Centre Pompidou at La Ferme du Buisson in Noisiel, France.

About the performance :

In her practice writing, sculpture, performance and video come together in narratives of the encounter between people and a disruptive material setting in which objects express feelings, ill-humour and dissatisfaction with their functional roles. Thus we find both objects and individuals refusing to cooperate with each other, a situation that leads other characters to consider the consequences of this rejection of tacit collaboration. For Performance Day Oler has imagined a dialogue between three animated sculptures, impetuous "actors" bent on knowing how they were made, and what and who they are made of. Simultaneously with these flippantly idiosyncratic demands, her speculative narratives raise the issue of how power circulates in the everyday course of things, the space it constructs, and the implications for the construction of the self.

My practice is such that one work is never severely new but rather in direct continuity of the previous one. For example, I am now interested in connecting the psycho-analytical field of anxiety to a social one after finishing working on a video entitled The Initiative of the Mouths. In this video the main character recalls her life-experience. She turned paranoia, depression, amateurism, hyper-activity and single life into as much strategical approaches of her sociability in order to affect and to pollute her surrounding. Writing a scenario is a pretext and a space to de-interlace my personal and intuitive approach from my readings and constructed interests. Writing this peculiar text was supported by the delicious writings about feelings' performativity of Eve Kosofsky Sedgwick as much Deleuze and Guattari's Kafka : Towards a Minor Literature, an essay that looks closely at the 'individual enterprise' of Kafka as well as how to be a stranger to one's own language.

It is in this idea of turning an affect into a performative act acting upon and manipulating others individualities that I want to explore anxiety. My initial approach is somewhat completely trivial and egocentric as the reason I want to work around anxiety is that it is a feeling which is deeply engraved in me to a point where I've embodied anxiety as someone coming along every little thing I do. Yet in fact it is something that everyone of us deal with in different degrees. Anxiety accompanies us individually and provokes empathy towards others -but what else can it do ? This is also to be linked to a definite contemporaneity of an anxious political climate that witnesses the raise of protectionism, populism and nationalism. I engage with art as a way to question and provoke a better understanding of the world we live in. Thus world is here to be understood locally as an ecosystem that someone creates and is involved in. My work can be understood as laboratories where desperate attempt at impacting Others -and thus the entity of the world- are made. The characters that I create cultivate and expose broken relations to the world. A world which doesn't make much sense at an intimate level and requires a 'resingularisation', to invent new kinds of subjectivity.

I am now informing my comprehension of the psychoanalytical core by reading Jacques Lacan's 'L'Angoisse' seminar from 1962-1963 as I want to acquire a somewhat proper understanding in order to be able to distort and pervert it later. My plan for the exhibition in Pracownia Portretu that will wrap up some time spend in Łódź is to develop a site specific installation that will both unfold a step in this research as much as it will allow to echo a certain scenario of the city. I am planning on shooting a video in the light of 'Cinéma vérité' mixing street interviews and fiction along with a sculptural set to expand this fiction in real space. I have been very frustrated with time lately and I am looking forward this experience of immediate reaction and site specific production to strongly impact on my work.


Anouchka Oler