Pragnienie Formy
The desire of form
wystawa odbywa się w ramach festiwalu LAAF Łódź Abstract Art Festival
Kuratorzy: Francesco Paolo Gassi,
Adam Andrzejewski
Autor: Marco Saracino
Wernisaż połączony z koncertem grupy STUK w składzie: Teo Woźniak, Dariusz Małagowski, Zbyszek Barski, Cezary Perliński.
Pragnienie formy łączy prace prezentowane na wystawie z muzyką. W obu przypadkach mamy do czynienia nie z gotowym kształtem, lecz z jego poszukiwaniem.
• • •
Czym jest pragnienie? Chęcią zaspokojenia potrzeby, apetytem na władzę, namiętnością? A może — jak to zwykle bywa — po trochu wszystkim naraz?
Pragnienie jest siłą przemożną, bez której trudno byłoby sobie wyobrazić całą tę ruchliwość życia. Gdy staje się świadome, potrafi skupić nasze myśli i uczynki wokół jednego celu. Gdy pozostaje nieświadome, wnosi w nasze istnienie zamęt i rozgardiasz. Tym różni się od potrzeby, że potrzebę — przynajmniej teoretycznie — można w końcu zaspokoić. Pragnienie natomiast jest stworzeniem bardziej kapryśnym: kiedy czegoś pragnę, niemal nigdy nie zadowala mnie owoc moich działań. Owszem, przychodzi chwilowa satysfakcja, lecz zaraz po niej odkrywam brak. Chcę więcej.
Jak zauważył Emmanuel Lévinas, prawdziwa metafizyka jest tęsknotą za ojczyzną, w której nigdy nie byliśmy. Pragnienie jest więc siłą metafizyczną: ruchem mojego wewnętrznego „ja” ku czemuś, czego nie sposób pochwycić. Pragniemy „czegoś”, lecz dokładny przedmiot tej namiętności wymyka się nam z rąk. I w tym właśnie cały jego urok — oraz cała jego tortura. Pragnienie nas napędza i nadaje sens; rozdziera nas i osłabia.
Poszukiwanie formy jest jednym z zasadniczych tematów najnowszych prac Marco Saracino. Odrzucając podejście figuratywne — które z góry zakłada istnienie formy — artysta wybiera własną ścieżkę: śledzi samą możliwość jej zaistnienia. Forma jest dla niego racjonalnością, strukturą, fundamentem zmysłowego. Kolory, kształty, gesty i warstwy malarskiej przestrzeni stają się narzędziami badania tego, co niewidzialne — formy ponadzmysłowej. Bo tylko to, co powszechne, może być gruntem dla tego, co jednostkowe.
Saracino zaprasza nas do udziału w tym doświadczeniu. Każe nam „wejść” w swoją opowieść: w fanatyczną namiętność, w doświadczenie czasu i przedstawienia. Sam artysta nie wie, czy forma, której szuka, rzeczywiście istnieje. A jednak coś zmusza go, by szukać dalej. Tym czymś jest pragnienie — a pragnieniu, jak wiadomo, trudno się oprzeć.
Na tę wystawę Saracino przygotował w swojej mediolańskiej pracowni serię nowych prac na papierze, raz jeszcze potwierdzając swój nieustanny impuls, by badać podłoże i mierzyć się z jego oporem. Układa, burzy porządek i układa od nowa. Maluje, po czym wymazuje — a to, co zostaje, jest nawarstwieniem, spod którego słychać cichy pomruk kolorów odsłaniających samo życie: morza, burze, świat w całej jego rozciągłości.
Jego gest — jak sam mówi — prowadzony jest raczej przez ciało niż przez umysł. Obraz rodzi się przed nim, podobnie jak Apollinaire mówił niegdyś o poezji: że pewne wersy zdają się nie tyle napisane, ile powstałe same z siebie. Być może dlatego jego pragnienie nigdy nie może zostać naprawdę spełnione. Ostatecznie jego praca zamieszkuje tę cienką linię, na której spotykają się siły oporu — między rozdarciem papieru a dłonią, która je wywołała. I właśnie wzdłuż tej linii także nam zostaje dane miejsce: by iść, i śnić.
Francesco Paolo Gassi
• • •
Projekt „Program wystaw w Pracowni Portretu na rok 2026” powstał dzięki wsparciu Miasta Łodzi.
Kuratorzy: Francesco Paolo Gassi,
Adam Andrzejewski
Autor: Marco Saracino
Wernisaż połączony z koncertem grupy STUK w składzie: Teo Woźniak, Dariusz Małagowski, Zbyszek Barski, Cezary Perliński.
Pragnienie formy łączy prace prezentowane na wystawie z muzyką. W obu przypadkach mamy do czynienia nie z gotowym kształtem, lecz z jego poszukiwaniem.
• • •
Czym jest pragnienie? Chęcią zaspokojenia potrzeby, apetytem na władzę, namiętnością? A może — jak to zwykle bywa — po trochu wszystkim naraz?
Pragnienie jest siłą przemożną, bez której trudno byłoby sobie wyobrazić całą tę ruchliwość życia. Gdy staje się świadome, potrafi skupić nasze myśli i uczynki wokół jednego celu. Gdy pozostaje nieświadome, wnosi w nasze istnienie zamęt i rozgardiasz. Tym różni się od potrzeby, że potrzebę — przynajmniej teoretycznie — można w końcu zaspokoić. Pragnienie natomiast jest stworzeniem bardziej kapryśnym: kiedy czegoś pragnę, niemal nigdy nie zadowala mnie owoc moich działań. Owszem, przychodzi chwilowa satysfakcja, lecz zaraz po niej odkrywam brak. Chcę więcej.
Jak zauważył Emmanuel Lévinas, prawdziwa metafizyka jest tęsknotą za ojczyzną, w której nigdy nie byliśmy. Pragnienie jest więc siłą metafizyczną: ruchem mojego wewnętrznego „ja” ku czemuś, czego nie sposób pochwycić. Pragniemy „czegoś”, lecz dokładny przedmiot tej namiętności wymyka się nam z rąk. I w tym właśnie cały jego urok — oraz cała jego tortura. Pragnienie nas napędza i nadaje sens; rozdziera nas i osłabia.
Poszukiwanie formy jest jednym z zasadniczych tematów najnowszych prac Marco Saracino. Odrzucając podejście figuratywne — które z góry zakłada istnienie formy — artysta wybiera własną ścieżkę: śledzi samą możliwość jej zaistnienia. Forma jest dla niego racjonalnością, strukturą, fundamentem zmysłowego. Kolory, kształty, gesty i warstwy malarskiej przestrzeni stają się narzędziami badania tego, co niewidzialne — formy ponadzmysłowej. Bo tylko to, co powszechne, może być gruntem dla tego, co jednostkowe.
Saracino zaprasza nas do udziału w tym doświadczeniu. Każe nam „wejść” w swoją opowieść: w fanatyczną namiętność, w doświadczenie czasu i przedstawienia. Sam artysta nie wie, czy forma, której szuka, rzeczywiście istnieje. A jednak coś zmusza go, by szukać dalej. Tym czymś jest pragnienie — a pragnieniu, jak wiadomo, trudno się oprzeć.
Na tę wystawę Saracino przygotował w swojej mediolańskiej pracowni serię nowych prac na papierze, raz jeszcze potwierdzając swój nieustanny impuls, by badać podłoże i mierzyć się z jego oporem. Układa, burzy porządek i układa od nowa. Maluje, po czym wymazuje — a to, co zostaje, jest nawarstwieniem, spod którego słychać cichy pomruk kolorów odsłaniających samo życie: morza, burze, świat w całej jego rozciągłości.
Jego gest — jak sam mówi — prowadzony jest raczej przez ciało niż przez umysł. Obraz rodzi się przed nim, podobnie jak Apollinaire mówił niegdyś o poezji: że pewne wersy zdają się nie tyle napisane, ile powstałe same z siebie. Być może dlatego jego pragnienie nigdy nie może zostać naprawdę spełnione. Ostatecznie jego praca zamieszkuje tę cienką linię, na której spotykają się siły oporu — między rozdarciem papieru a dłonią, która je wywołała. I właśnie wzdłuż tej linii także nam zostaje dane miejsce: by iść, i śnić.
Francesco Paolo Gassi
• • •
Projekt „Program wystaw w Pracowni Portretu na rok 2026” powstał dzięki wsparciu Miasta Łodzi.
An event held as part of LAAF
Łódź Abstract Art Festival.
Curators: Francesco Paolo Gassi,
Adam Andrzejewski
Artist: Marco Saracino
The opening will be accompanied by a concert by the group STUK, featuring: Teo Woźniak, Dariusz Małagowski, Zbyszek Barski, Cezary Perliński.
The Desire of Form connects the works presented in the exhibition with the music: in both cases, we encounter not a finished shape, but the search for one.
• • •
What is desire? A wish to satisfy needs, a craving for power, or perhaps passion? Maybe a bit of everything?
Desire is an overwhelming force, without which it would be hard to imagine the dynamics of life. When conscious, it often allows us to focus our thoughts and actions on a specific goal. When unconscious, it brings confusion and chaos into our existence. “Desire” differs from “need” in that the latter can eventually be satisfied. When I desire something, by contrast, I can almost never be fulfilled by the result of my actions. Despite a temporary sense of satisfaction, I discover that something is missing: I want more.
As E. Lévinas observed, true metaphysics is a longing for a homeland in which we have never been. Desire is a metaphysical force - a movement of my inner “self” toward something intangible. We desire “something,” yet the precise object of this passion remains elusive. This is at once fascinating and frustrating. Desire drives us and gives meaning; it tears us apart and weakens us.
The search for form is a central theme in Marco Saracino's recent work. Rejecting the figurative approach - which assumes the a priori existence of form - he follows his own path, tracing the very possibility of form's existence. Form, for him, is rationality, structure, the foundation of the sensual. Colors, shapes, gestures, and layers of painterly space serve him as means of exploring the invisible - that is, supra-sensory form. For only the universal can be the foundation of the individual.
Saracino invites us into this experiment. He urges us to "enter" his own narrative: a fanatical passion, an experience of time and representation. The artist himself does not know whether the form he seeks exists, yet something compels him to keep seeking it. That something is desire, and desire is irresistible.
For this exhibition, Saracino has created a series of new works on paper in his Milan studio, reaffirming his enduring impulse to test the support and wrestle with its resistance. He arranges, unsettles, and arranges again. He paints, then erases — and what remains is a stratification, beneath which one can hear the quiet murmur of colors revealing life itself: seas, storms, the world in all its breadth.
His gesture, as he himself says, is guided by the body rather than the mind. The painting takes shape before him, much as Apollinaire once observed of poetry — that certain lines seem not to have been written, but to have come into being on their own. Perhaps this is why his desire can never truly be fulfilled. In the end, his work dwells along the very line where these forces of resistance meet — between the tear in the paper and the palm that gave rise to it. And it is along this line that we, too, are given space to walk, and to dream.
Francesco Paolo Gassi
• • •
The project “2026 Exhibition Programme at Pracownia Portretu” was made possible with the support of the City of Łódź.
Łódź Abstract Art Festival.
Curators: Francesco Paolo Gassi,
Adam Andrzejewski
Artist: Marco Saracino
The opening will be accompanied by a concert by the group STUK, featuring: Teo Woźniak, Dariusz Małagowski, Zbyszek Barski, Cezary Perliński.
The Desire of Form connects the works presented in the exhibition with the music: in both cases, we encounter not a finished shape, but the search for one.
• • •
What is desire? A wish to satisfy needs, a craving for power, or perhaps passion? Maybe a bit of everything?
Desire is an overwhelming force, without which it would be hard to imagine the dynamics of life. When conscious, it often allows us to focus our thoughts and actions on a specific goal. When unconscious, it brings confusion and chaos into our existence. “Desire” differs from “need” in that the latter can eventually be satisfied. When I desire something, by contrast, I can almost never be fulfilled by the result of my actions. Despite a temporary sense of satisfaction, I discover that something is missing: I want more.
As E. Lévinas observed, true metaphysics is a longing for a homeland in which we have never been. Desire is a metaphysical force - a movement of my inner “self” toward something intangible. We desire “something,” yet the precise object of this passion remains elusive. This is at once fascinating and frustrating. Desire drives us and gives meaning; it tears us apart and weakens us.
The search for form is a central theme in Marco Saracino's recent work. Rejecting the figurative approach - which assumes the a priori existence of form - he follows his own path, tracing the very possibility of form's existence. Form, for him, is rationality, structure, the foundation of the sensual. Colors, shapes, gestures, and layers of painterly space serve him as means of exploring the invisible - that is, supra-sensory form. For only the universal can be the foundation of the individual.
Saracino invites us into this experiment. He urges us to "enter" his own narrative: a fanatical passion, an experience of time and representation. The artist himself does not know whether the form he seeks exists, yet something compels him to keep seeking it. That something is desire, and desire is irresistible.
For this exhibition, Saracino has created a series of new works on paper in his Milan studio, reaffirming his enduring impulse to test the support and wrestle with its resistance. He arranges, unsettles, and arranges again. He paints, then erases — and what remains is a stratification, beneath which one can hear the quiet murmur of colors revealing life itself: seas, storms, the world in all its breadth.
His gesture, as he himself says, is guided by the body rather than the mind. The painting takes shape before him, much as Apollinaire once observed of poetry — that certain lines seem not to have been written, but to have come into being on their own. Perhaps this is why his desire can never truly be fulfilled. In the end, his work dwells along the very line where these forces of resistance meet — between the tear in the paper and the palm that gave rise to it. And it is along this line that we, too, are given space to walk, and to dream.
Francesco Paolo Gassi
• • •
The project “2026 Exhibition Programme at Pracownia Portretu” was made possible with the support of the City of Łódź.